Myśli płyną jak łódka na rzece marzeń...

     Już trochę czasu siedzę na internetach lekko dołując się. Wszystko zaczęło się przez wczorajszy dzień kiedy to spotkałam się z kilkoma osobami, które chcą studiować w Krakowie, nie ukrywam, ze to i moje marzenie, ale zawsze je jakoś spychałam na bok, bo uważałam, że jest drogo, a nawet drożej niż w Wawie, przez co dołowałam się z lekka perspektywą spędzenia 5 lat w stolicy, której nie lubię, a do której musiałabym pojechać, aby nie być jakaś osamotniona w obcym mieście (kilka koleżanek właśnie tam się wybiera). 

     Ogólnie, parafrazując, było już tak pięknie, bo w końcu ( czyli dopiero we wrześniu) przemyślałam gruntownie, gdzie chce iść na studia. Gdzie, w tym znaczeniu, że co chcę studiować. Po 2 latach w liceum na profilu humanistycznym, w końcu stwierdziłam ( no dobra ktoś pomógł mi to stwierdzić), że brnięcie w psychologię nie ma sensu, bo zmarnowałabym te 5 lat na nauce, po czym ni by z tego nie było. No i zgadnijcie, co postanowiłam? Idę na logistykę ( Idę piszę w teraźniejszym, bo nie wiadomo, czy się dostanę, a w tym czasie brzmi to afirmująco).

     No, ale co z tym Krakowem, okazuje, że życie nie jest takie drogie, tzn. dla mnie, dla osoby, która żyje cały czas na garnuszku rodziców i nie widzi dużej ilości pieniędzy zbyt często, to jest drogo. Powtórzę, uświadomiłam sobie, że życie jest drogie.. ale nie od razu się zdołowałam. 

     Powiedziałam o tym mamie, na co ona odpowiedziała " Marzena (ciocia) daje Kamilowi (kuzyn)500 zł i ma się za to utrzymać". oniemiałam jak to usłyszałam. Przecież taka kwota to wyniesie mnie za mieszkanie i dojazd ( myśląc pozytywnie) a gdzie reszta? Nie wiem, czy się dostanę do akademika. Czy ona naprawdę jest tak nieświadoma? Po drugie nie wierzę, że to cała suma którą brat dostaję. No chyba że ciotka wszystko opłaca, a to dostaje na życie. 

     Takie rzeczy dołują. Na razie przestałam myśleć o jakiejkolwiek przyszłości, bo po co można się podołować no nie? Wiem, że pewnie będę studiować, że da mi pieniądze, ale wkurza mnie perspektywa tego proszenia jej o wszystko, bo wiem, że za każdym razem będzie mi wypominać każdą złotówkę, którą dostanę i oceniać jak sobie radzę, jak oszczędzam, a raczej nie oszczędzam, bo to ona jest talentem w tej dziedzinie i w życiu taka dobra nie będę.

Wgl to good news. Wczoraj w końcu przerwałyśmy z mamą ciszę, która trwała 4 dni między nami. Nie będę opisywać, o co się obraziła, bo zaufajcie mi, szkoda czasu (mojego) na opisywanie tego, (waszego) na czytanie (tych wypocin)

Poza tym tak ja pisałam na początku spotkałam się z kilkoma osobami. Wypad wyszedł niespodziewanie. Ogólnie trochę to skomplikowane, bo był zaplanowany na weekend, ale chciałam się z niego wymigać. Mianowicie są takie 2 osoby, z którym nie chciałam zbytnio rozmawiać,  a raczej tłumaczyć dlaczego zerwałam kontakt ( jestem w tym dobra) ale jednak wyszło tak, że się spotkaliśmy i nikt o nic nie pytał ;P

Czasem zastanawiam się nad swoją egzystencją. Życie często wydaje się być do dupy. Wiem, że to tylko ułuda, ale tak często w nią popadam, że sometimes ( coby nie było powtórzenia) zaczynam w to wierzyć. Tak łatwo się poddaję, za łatwo, szybko łapię doła, za szybko. Staram się być silna, ale nie zawsze to wychodzi. NA szczęście są też takie dni kiedy szczerze ( nie pod maską) uśmiecham się i wiem, że może nie jest jednak aż tak źle. Owszem są dni, w których ma się ochotę "nie być" ale też takie, kiedy podczas rozmowy z drugą osobą ( nawet zwyczajnym kolega) wie się, że jednak po coś się jest na tym świecie, że może dla kogoś się coś- chociaż to "coś", jeden mały procent- znaczy. Ciesze się, że mam takie osoby. A może ( pocieszę się tym zdaniem) są tez osoby, o których nie wiem, że dla nich też coś znaczę. 

Jestem leniem. Przede mną leży stos książek, do których nie chce mi się zajrzeć. Historia, której muszę się pouczyć, kolejna "dwója" ze sprawdzianu nie jest urzekająca. Mam zamiar uczyć się na poprawę sprawdzianu, który wczoraj napisałam I wiem, że poszło fatalnie, a wręcz makabrycznie, choć się uczyłam). Do tego bonusowe wypracowanie z polskiego za to, że nie byłam na jednej lekcji ( taka forma kary "szansy" dla osób, które nie były, żeby mogły nadrobić temat). 

-A czemu Cię Karolina nie było na lekcji?

- Bo mi budzik nie zadzwonił

- Jak to?

- Miałam wyciszony, ale nie wiem jak to się stało, bo nie umiem go wyciszać i po prostu go nie słyszałam

Poza tym miałam zacząć pisać, a raczej kontynuować opowiadanie, które kiedyś tam, dawno dawno temu... zaczęłam i nie skończyłam, ale.. nie chce mi się, nie mam pomysłu, weny i.. ( takie tłumaczenie i wymówka). 

Zamiast tego wszystkiego wymienionego wyżej wole pograć sobie w "Terrarię" na telefonie lub obejrzeć "Pamiętniki wampirów". 

kocham ich

PS: niezła dupa ciacho

"Nie, nie, nie Karolina! Teraz właśnie teraz kończysz notkę, wyciągasz długopis i już machasz wypracowanie z polskiego, a potem, dobra odpuszczę ci dzisiaj historie, ale a to robisz zadanka z matematyki, bo w poniedziałek sprawdzian i uczysz się słówek z angola! Chyba nie chcesz kolejnej słabej oceny do kolekcji, co?!?!"