Nothing to lose

Ta notka ni miała być smutna, ale tak wyszło, tzn. dopiero wyjdzie. Wczoraj już sobie pomyślałam " jutro napiszę coś na blogu" i byłam wtedy pełna entuzjazmu i ten post gdybym pisała z humorem, który w tamtym momencie miałam byłyby bardzo happy, ale nie będzie. Sory, życie.



Chodzi o chłopaka, ale nie w tym sensie, co każdy mógłby na początku pomyśleć. O kolegę, przyjaciela (?) chyba nie przyjaciela, a może jednak (?) to jest długa historia i tylko ją streszczę, a zakończy się na tym, że nie mam z kim iść na studniówkę. Tak zrobiłam to, podałam wam od razu zakończenie. Dziś jestem złośliwa, zgryźliwa, zła, obrażona na świat, egoistyczna świnia. To ja.

Poznałam Go na 6obcy ( tsaaaa) no wiadomo, że jak tam się piszę to nie żeby poznać kolegę, ale w sumie wyszło lepiej bo się zaprzyjaźniliśmy. Piszemy ze sobą 7 miesięcy, praktycznie codziennie. Nie codziennie, bo zdarzyły się dni, kiedy nie pisaliśmy ze sobą, ale w sumie jak to tak dodać do siebie to w ciągu tych miesięcy pewnie 2 tygodnie ( suma pojedynczych dni) nie pisaliśmy ze sobą. Wyobrażacie sobie? Jednak tematy mogą się nie kończyć. Przyznam, że czasem zależało mi żeby było coś więcej, zresztą jemu też ( piszemy sobie o wszystkim) ale przechodziło. Mogliśmy sobie powiedzieć ( napisać) o wszystkim. Tzn. raczej nadal możemy, ale ja sama nie wiem czy warto >miejsce na słowo< ( które wyjaśnię później). A teraz powiem, że jest on osobą nieśmiałą. Tak naprawdę nie gadaliśmy ze sobą ani razu. 2 razy widzieliśmy się przez kamerkę, ale pisaliśmy, Zadzwoniłam też do niego, ale się tak zestresował, że się rozłączył. Zaprosiłam go na studniówkę, ale pomyśleliśmy, że wartko byłoby się najpierw spotkać. już wcześniej myśleliśmy o spotkaniu, ale.... on jest nieśmiały kurwa. Ale zapytał się mamy i nie pozwoliła mu ( z tego też byłaby długa historia, ale po co to opisywać)

Potem rozważałam z kim iść na studniówkę. Po czasie doszłam do wniosku, że nie chcę iść z kimś z kim nie chcę iść, więc napisałam do niego, że musi ze mną pójść i żeby się spytał mamy, ze to da mnie ważne ( bo w końcu w sprawie studniówki się nie pytał. A w sumie to nie napisałam, że jest rok młodszy i mieszka 5 h drogi ode mnie.

No i to co napisał to najpierw mnie rozczarowało, potem napełniło depresją, potem byłam  wkurzona, potem zła na siebie, potem zaczęłam siebie obwiniać, potem byłam cholernie zła na niego, potem zaczęłam jego obwiniać, a potem byłam już tylko wkurwiona. A to działo się po 22 na mieście z siostrą w zimną noc. Napisał, że rozumie że to dla mnie ważne bla bla ale wątpi, że mama mu pozwoli 9 i teraz to co zabolało) a nawet jakby mógł to nie wie czy by dał radę, ale pewnie nie. a no i problemem jest że musiałby poznać moich rodziców, a nawet nie jesteśmy parą. Napisał, że za bardo naciskam ( nie no jak zwykle ja stresuję, ja naciskam, moja wina)

Proszę, nie piszcie mi nic, ze to nie jego wina, nie brońcie go, zróbcie to dla mnie. Rozumiem, że ktoś jest nieśmiały, ma problemy, ale problemy się rozwiązuje, a on nic z tym nie robi. Założę się że nawet nie zapyta się mamy.

Potem zaczęłam myśleć, ze tylko straciłam czas pisząc z nim, ale to już chamskie z mojej strony, bo potrzebowałam tego, tylko że teraz potrzebuję osoby z którą mogę porozmawiać wypłakać się jej, a nie płakać przez nią. Tak wczoraj ryczałam... do poduszki.

Mam tylko 2 osoby którym w 99 % mogę powiedzieć wszystko, ufam ich, liczę na nim. Jest to on i different. Osoby z internetu. nie czuję się żałośnie, że ufam osobom poznanym online. Ale czuję się trochę zawiedziona przez niego, bo myślałam, ze mogę na niego liczyć, a jednak nie. Bardziej wolałabym odpowiedź, że mama mu nie pozwala niż to, że on nie da rady.

Teraz poważnie zastanawiam się nad tym, czy iść na studniówkę. Wiem, ze mogę tego żałować, ale teraz ( dzisiaj jestem taka bierna) jest mi wszystko obojętne.

To była moja "krótka" historia.

Postanowiłam, że przy każdym wpisie będę wstawiać coś z mojej "twórczości" a że teraz nie mam weny to wstawię coś co kiedyś było na moim starym bogu ( którego już nie ma)




Leżała. To takie zwyczajne. Patrzać w białą otchłań, którą sufitem nazywano, nie myślała. Wszystkie problemy po prostu znikły.  Biały materac ułożony był w rogu pokoju. Jej azyl. To na nim jej ciało w dziwnej pozie zdawało się w ogóle nie poruszać. Opuszkami palców, najpierw przejechała po prześcieradle, a potem zaczeła nimi rytmicznie uderzać nucąc przy tym pod nosem. Kołysanka tak bardzo pasowała. Lekka, cicha pomagała jej duszy się unieść. Biała koszula źle zapięta leżała na niej uchylając odrobinę jej figury. Kilka plam zdążyła już uchwycić. Ciało drżało z zimna, dusza cicho płakała. Sine, popękane usta zdawały się poruszać. Krew na rękach nadal powoli sączyła się nadajac nowy kolor rzeczom wkoło. Przeraźliwy krzyk rozniósł się po pomieszczeniu. Dał ujście emocjom i utorował droge ku wolności. 

PS: postaram się, żeby kolejna notka była weselsza i ciekawsza